Wiktor Pyć

Wiktor Stanisław Pyć (10 kwietnia 1916 - 19 lipca 2016) był polskim żołnierzem, więźniem łagrów i uczestnikiem II wojny światowej. Miał stopień majora Wojska Polskiego. Urodził się w Janowie Lubelskim. W październiku 1939 roku na Wołyniu został aresztowany przez NKWD pod zarzutem szpiegostwa i skazany na pięć lat łagrów. Zesłano go do Kraju Ałtajskiego na Syberii. Po amnestii na mocy układu Sikorski-Majski odzyskał wolność.

W sierpniu 1942 roku wstąpił do Armii Andersa, a od lutego 1944 służył w 5. Kresowej Dywizji Piechoty 2. Korpusu Polskiego. Uczestniczył w kampanii włoskiej i walczył pod Monte Cassino, Ankoną, Rimini oraz Bolonią. Do 1965 roku mieszkał w Wielkiej Brytanii, po czym wrócił do Polski i osiadł w Lublinie, gdzie pracował jako monter w PKS. W 2009 roku otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. W 2016 roku w Lublinie obchodził setne urodziny i został odznaczony medalem „Pro Patria”. Zmarł w Lublinie.

Na podstawie artykułu „Wiktor Pyć” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.