Chaim Hirszman

Chaim Hirszman urodził się 24 października 1912 roku w Janowie Lubelskim. Od 14. roku życia pracował jako blacharz w warsztacie ojca, a przed wojną działał w organizacjach socjalistycznych i komunistycznych. Służył w Wojsku Polskim i walczył w kampanii wrześniowej. Po rozbiciu jego jednostki przez Armię Czerwoną wrócił do rodzinnego Janowa. W listopadzie 1942 roku został deportowany z rodziną do obozu zagłady w Bełżcu. Jego żona Sara i syn Sewk zginęli, a on został skierowany do pracy. W 1943 roku uciekł z transportu do Sobiboru. Był jednym z dwóch więźniów Bełżca, o których wiadomo, że przeżyli okupację. W 1944 roku wstąpił do oddziału Armii Ludowej i został ranny podczas walk w lasach lipskich i janowskich.

Po wkroczeniu Armii Czerwonej służył w Milicji Obywatelskiej, a następnie w Urzędzie Bezpieczeństwa w Lublinie, gdzie pracował między innymi w wydziale do walki z bandytyzmem. Należał do Polskiej Partii Robotniczej. W 1946 roku został zwolniony ze służby. Dzień przed śmiercią rozpoczął składanie relacji o pobycie w Bełżcu. Zmarł 20 marca 1946 roku w Lublinie, postrzelony przez członków młodzieżowej organizacji antykomunistycznej.

Na podstawie artykułu „Chaim Hirszman” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.